به قول خواجه شیراز: «گر دیگران به عیش و طرب خرمند و شاد، ما را غم نگار بود مایه سرور» حقیقت هم جز این نیست که اندوه مصیبت سالار شهیدان، روح را جلا و دل را نشاط می بخشد! یادمان هست که در بحبوحه مصائب بلای همه گیر کرونا، آنچه دلهایمان را آرام می کرد، توسل به سه ساله حضرت اباعبدالله و اشک ریختن بر مصیبت های خاندان مطهر ایشان بود! آخر مشکلات و سختی های ما به خاطر کرونا کجا و سفر کربلا تا شام دختر علی علیهما السلام کجا؟! و باز هم این کشتی نجات حضرت حسین علیه السلام بود که همه ما را در بر گرفت و به ساحل آرامش رساند؛ زیر پرچم نورانی اش همدل شدیم برای اتحاد در برابر این امتحان الهی! آخر ما همیشه و نسل اندر نسل در پناه او و چادر خاکی مادرش بودیم! و حالا که تصاویر آن ایام را می بینم، -تصاویری که خودمان در گروه مستندسازی نمادیو به عشق او، زدیم به دریای خطر تا برای همیشه تاریخ و سرتاسر عالم به یادگار بماند- دارد توی گوشم زنگ می زند که: «اصلاً حسین جنس غمش فرق می کند»! یا حسین!